20. mrt, 2019

CULTUUR SNUIVEN 1


Op tentoonstellingen kom ik altijd wel een kunstwerk tegen dat me boeit en waarin ik me nader verdiep. Ik behoor trouwens niet tot het type museumbezoeker dat hele tentoonstellingen wil zien. Ik ben genoodzaakt om me te beperken omdat ik anders slaperig word en loop te geeuwen. In bibliotheken heb ik daar ook last van. Het voordeel van me beperken is dat ik me echt in iets kan verdiepen, althans wanneer het niet te druk is.
Dit gebeurde ook in januari toen ik met vriendin L. het museum 'het Valkhof' in Nijmegen bezocht, genoemd naar het ernaast gelegen Valkhof, een ruïne welke herinnert aan de grote onderwijs-initiator Karel de Grote. Het was L.'s keuze om de tentoonstelling 'Ik, Maria van Gelre' te gaan zien. Pas op de terugreis beseften we wat ons aldaar had 'gepakt'.

Maria van Gelre was een voor haar tijd (15e eeuw) zelfbewuste hertogin die rond haar 35e levensjaar een zeer verfijnd gebedenboek liet maken dat uit ruim 600 pagina's bestaat en gedecoreerd is met rijkelijk veel miniaturen, sierinitialen en randversieringen. Het gebedenboek is met de hand geschreven door de monnik Helmich die Lewe maar het is zeer wel mogelijk dat Maria van Gelre er ook zelf aan bijgedragen heeft, wat in die tijd voor een vrouw zeer uitzonderlijk was. Zowel voor L. als voor mij was het sterk ervaarbaar met wat voor geduld, verbondenheid en diepe concentratie aan het gebedenboek is gewerkt. Een werkelijk waarachtig en respectabel stuk monnikenwerk.

Het leidde bij mij tot het herwaarderen van het geschreven schrift. Ik heb kort na ons bezoek aan 'het Valkhof' mijn mooie vulpen van vroeger tevoorschijn gehaald, een van mijn nog half volgeschreven schriften uitgekozen en ben sinds jaren weer 'schoon' gaan schrijven. Een hele fijne, tot rustbrengende bezigheid die ook nog weldadig op mijn wat stram wordende handen doorwerkt.
Dubbele dank voor de zeer toegewijde monnik Helmich die Lewe wiens voorbeeld mij nog steeds inspireert tot het handmatig toegewijd schrijven. De magie van het tijdeloze-in-de-tijd heeft hier dienst gedaan. Ik leef immers in de 21e eeuw en ben geen monnik maar mijn schriftjes, vulpen, handwerk en toewijding zijn mij inmiddels meer waard dan mijn i pad.

YLC J