DE MAGIE VAN DE WERKELIJKHEID

5. mrt, 2019
4. mrt, 2019


De pech met mijn wandelschoenen moest natuurlijk wel opgelost worden. De volgende dag reden we naar het bekende stadje Valle Gran Rey gewapend met een briefje met drie Spaanse woorden: cola (lijm), zapato (schoen) en zapotero (schoenmaker). Ik had besloten om nieuwe schoenen aan te schaffen als we geen schoenmaker zouden vinden, want wandelschoenen zijn voor onze ondernemingen onmisbaar. We parkeerden de auto bij het smalle stukje strand en liepen rechtstreeks naar het steegje waar een internetshop is, om eerst onze vliegtickets voor de terugreis uit te laten printen. Verbaasd constateerden we dat de shop gesloten was terwijl het nog geen 13 uur was (siësta tijd). We liepen enkele meters verder en zagen een deur open staan met daarachter een wat donkere ruimte waarin iemand stond te klussen. 'Zullen we hier vragen waar we lijm kunnen kopen, volgens mij spreekt hij Duits'. Ik stemde in. We spraken de man die een fiets aan het repareren was, aan. Hij had zelf wel twee componentenlijm, vertelde hij ons in vloeiend Engels en schoenen maken behoorde tot een van zijn specialiteiten. We stonden in zijn eigenlijk veel te kleine overbeladen werkruimte en keken om ons heen. Je kon het zo gek niet bedenken of het was er wel. Van oude fietsen tot allerlei oude electronische apparatuur, oude verfbussen, oud gereedschap her en der verspreid, een autoband, een kapotte schemerlamp, oude eetstoelen, een doos met cd's, een voor deze ruimte veel te grote van hardhout getimmerde werkbank bezaaid met werkmaterialen, met folie dichtgeplakte ramen om de electronische spullen tegen het scherpe zonlicht te beschermen en nog veel meer. Te veel en te divers om alles te registreren en op te noemen maar de achtergrondmuziek uit de zestiger, zeventiger jaren omlijstte deze wel zeer originele werkplaats in ieder geval duidelijk en karakteristiek. We stelden ons met een ferme handdruk aan elkaar voor, waarna W. te kennen gaf dat hij mijn wandelschoenen wel binnen een half uurtje kon repareren.

Onderwijl hij zeer gedegen aan de slag ging om de binnenzijde van de schoenzolen zover als mogelijk met alcohol te ontvetten en reinigen op een door hem snel vrijgemaakt plekje van zijn overvolle werkbank, raakten we nader aan de praat. W. liet ons allereerst zijn hot items weten. Hij kwam van oorsprong uit Duitsland maar voelde zich er absoluut niet thuis. (Daarom wil hij zijn klanten hier in Valle Gran Rey niet in het Duits maar in het Engels te woord te staan.) Hij deelde zijn trots over het feit dat het hem destijds gelukt is om te ontsnappen aan de Duitse militaire dienst middels het afdwingen van een verklaring 'geestelijk gestoord' (in Nederland S5 geheten). En, hij wist als 21jarige een ding zeker: 'Of ik word terrorist of ik ga hier weg.' Hij koos voor het laatste en vertrok 35 jaar geleden naar la Gomera om er, wars van alle politieke, materialistische en bureaucratische ontwikkelingen, een eigen alternatief bestaan op te bouwen.

Zich aansluitend bij de échte hippies die in die tijd uit Amerika in Valle Gran Rey neerstreken, kreeg hij het voor elkaar om zelf in zijn levensonderhoud te voorzien. Dit vertellende voegde hij er meteen aan toe dat hij een hekel heeft aan de jongeren die nu in Valle Gran Rey verblijven en de identiteit van hippie aannemen. Het merendeel komt ook nog uit Duitsland. Ze doen niets, hangen alleen maar rond en leunen als rijke luis zoon of -dochter op de overvloedige geldstromen van paps-en-mams. A. en ik hadden dit jaren geleden ook geconstateerd en kregen ons vermoeden nu door een ervaringsdeskundige bevestigd. W. (inmiddels 56 jaar) kwam op ons over als een eerlijk levende hippie stammend uit een tijdperk waarin de meesten van ons (wij incluis) zich gedreven voelden om zich af te zetten tegen de conservatieve waarden en normen van de burgermaatschappij, demonstreerden tegen oorlog en geweld en overtuigd streefden naar vrijheid en verruiming van ons bewustzijn, naar liefde en vrede. Hij leeft inmiddels 35 jaar op la Gomera, waar naar zijn oordeel de lucht, het water en de aarde nog zo zuiver zijn dat je van de aarde kunt eten, vooral in de ongerepte gebieden buiten de grotere stadjes. Hij onderbrak zijn Gomera-leven enkele jaren toen hij samen met een maat als straatartiest cq acrobaat cq vuurvreter, eerst in Griekenland en later in Italië werkte. Toen zijn kameraad stopte ging hij nog een tijd alleen door, maar alleen is maar alleen en de armoe in Italië nam schrijnend toe, dus is hij naar la Gomera teruggegaan en runt nu sinds vorig jaar voor zijn levensonderhoud deze werkplaats. Ondertussen was W. al met de lijm in de weer en klonk John Lennon's 'LET IT BE' in the air. We neurieden alle drie spontaan mee wat mij ontroerde. Herkenden we elkaars nostalgie?

Ik herken in deze mens zeker de afspraak-met-mezelf die ik als jongvolwassene bewust maakte over hoe wél te willen leven en hoe níet. Ook W. heeft zich tot op de dag van vandaag aan zíjn afspraak gehouden, namelijk om zoveel als mogelijk gevrijwaard te blijven van alle leugen en manipulatie die onze samenleving toen al begon te overheersen. Ik zag aan zijn wat magere maar tanige gestalte, aan de gerichte en degelijke manier waarop hij aan mijn schoeisel werkte en aan zijn bijna priemende helderblauwe ogen dat hij een strijdvaardig persoon is met het rotsvaste voornemen om tot het einde (hopelijk geen bitter einde vanwege het moeten ontberen van sociale voorzieningen) zijn levensstijl vol te houden. Ik kom dit soort kwaliteit van overtuigd leven, zelfzorg en onderneminslust (i.p.v je hand ophouden), graag tegen.
We waren natuurlijk zeer opgelucht toen hij mijn schoenen weer geheel wandelvaardig aan mij teruggaf. We betaalden van harte het tientje dat hij voor deze dienst rekende, bedankten hem en gaven elkaar een wederom ferme handdruk. Het was een waar genoegen om W. die ons niet alleen geholpen had maar ook een wezenlijke inzage in zijn levenspanorama had gegund, te ontmoeten. Ik besefte dat dit 'toevallig' treffen van hem-met-zijn-tokootje zodra we nog maar 10 minuten in Valle Gran Rey liepen, ons niet voor niets in de schoot was geworpen.

Natuurlijk keken A. en ik er nog even samen op terug en stonden we er voor de zoveelste keer bij stil hoe het mogelijk is dat juist ónze generatie die met zulke krachtige vrijheidsidealen op de barricade heeft gestaan, het tegengestelde tot bloei heeft gebracht: een door en door corrupte en consumptief materialistische wereld met alle daarmee gepaard gaande ontkenning van ethiek en innerlijke waarde. We zijn niet trots op deze tegenstrijdigheid van onze leeftijdsgroep die ondanks de wakker schuddende hippie-impuls heeft toegelaten, dat Big Brother de kans kreeg om onze samenleving in slaap te sussen en te knechten. ‘LET IT BE’ klinkt nogmaals nostalgisch door mij heen .. de magie van John Lennon!

YLC J
2. mrt, 2019
1. mrt, 2019


De autotochten op la Gomera vallen mij meestal zwaar omdat ik aanleg tot wagenziekte heb. We hebben het daarom maar één keer gewaagd om een lange autotocht over het (in dit geval) noordelijk deel van het eiland te maken. Verder gebruikten we de auto alleen voor wandeltochten vanuit verderop liggende dorpen en om eenwekelijks onze boodschappen te doen. De tocht over het noordelijk gedeelte van la Gomera nodigde ons op diverse hoog gelegen plekken uit om uitgebreid van enkele prachtige panorama's te genieten, waarvan het zicht over de vallei rondom het stadje Vallehermoso er voor mij uitsprong. Op het uitzichtspunt bovenaan deze vallei lazen we op het informatiebord dat Vallehermoso letterlijk 'Mooie Vallei' betekent, wat ik gezien haar niet te overtreffen harmonie en schoonheid geheel begrijp.

... De vallei in haar diepte en in haar omtrek volgend nam ik een grote spiraalbeweging waar die geleidelijk maar krachtig vanuit het diepste punt van het dal tot aan de hoger gelegen, omringende heuvels en bergwanden stroomde en vanuit deze hoogte weer terug naar omlaag. Een beweging die altijd doorgaat en alles met alles verbindt. Ik besefte dat in dit zuivere gebied nog sprake is van een organische wisselwerking en uitwisseling tussen alles wat er gaande is aan groei en bloei, leven en sterfte. De mensen, het gesteente, de rijke vruchtbare plantengroei, de dieren: ze zijn verbonden in een voelbare onderlinge samenhang. Een doorstromende harmonie die op mij als heel en onverbroken overkwam in een gebied dat naar mijn beleving bijzonder en voorbeeldfunctie-waardig is ...
Aan de noordzijde van Vallehermoso staat de grote rots 'Roque Cano' die als een ware wachter beschermend tussen de oceaan vóór hem en het stadje achter hem boven het dal uitsteekt. Roque Cano herinnert als geologische restant aan de intense erosie-processen van Gomera's ontstaan. De rots is een oeroude stille getuige van het wordingsproces van het hem omringende, groene en vruchtbare berggebied waar de huidige berghellingen aan de ene kant dicht bebost zijn met laurierbomen en aan de andere kant met juniperbomen (jeneverbes).

Evenzo bewogen als ik was door de indrukken van deze prachtige vallei stond onze terugtocht van oost naar west, voor mij ook in het teken van beweging. Allereerst vanwege de prachtige oplichtende vergezichten die zich aldaar afwisselen met donkere rijk beboste gebieden waar de vurigbruine aardlagen langs de weg kleurrijk opvlammen. Ten tweede omdat ik op een goed moment in slaap viel. Dit laatste bleek funest voor mijn aanleg om wagenziek te worden, want ik werd 'halfbakken' wakker waardoor het stijgen en dalen inclusief de haarspeldbochten te lang voort duurden en er eerste tekenen van misselijkheid ontstonden. M'n lieve vriend A. deed zijn uiterste best om zo voorzichtig als mogelijk te rijden, daarbij zowel met het verkeer achter hem rekening houdend als ook met mijn staat van zijn. Ieder onverwacht remmen, gassen of plotseling omgooien van het stuur in de scherpe bochten kon immers 'fataal' voor mijn misselijkheid zijn.

De laatste etappe (we zagen 'ons' dorp in het dal al naderen) brak het lijntje. Mijn oren suisden, het scherpe zonlicht verdroeg ik niet langer, mijn hoofd leek uit elkaar te knallen en mijn maag begon overtuigd de verkeerde kant op te werken. Ik vroeg aan A. of hij wilde stoppen bij het restaurantje bovenaan het dorp, wat hij uiterst voorzichtig deed. Ik stapte enigszins gebroken uit de auto, haalde diep adem maar het suizen hield niet op. Al wankelde ik op m'n benen, instinctief wist ik dat lopen en frisse lucht op dat moment de enige remedie was tegen het opstijgende onwel worden. Ik sjokte als een zombie de berghelling af terwijl mijn lief langzaam doorreed, de auto verderop op ons plekje parkeerde en een stukje terugliep om mij weer in zicht te krijgen. Eenmaal in huis lukte het me om mijn wandelschoenen en -kledij zonder overbodige beweging uit te krijgen en in bed te kruipen. Daar bleef ik roerloos liggen terwijl A. de gordijnen dicht deed en bezorgd vroeg wat hij voor me kon doen, maar het was duidelijk: rust en niets meer (vooral geen beweging) aan mijn hoofd. Ik viel niet in slaap maar kon me wel van de buitenwereld afsluiten. Met enige ongerustheid volgde ik het shaken van mijn lijf. 'n Uurtje later ging het weer wat beter en zat ik met zonnebril en pet op onze veranda naar 'n (gelukkig) milde zonsondergang te kijken. Die nacht kon ik de slaap pas laat vatten. Mijn nog na-shakende lijf had tijd nodig om te herstellen en te reorganiseren. De volgende dag werd een rust-aan-huis dag wat me zeer goed deed. 'n Dag later was ik wel weer toe aan een dichtbij-wandeling waarvoor we maar een kwartiertje met de auto naar het vertrekpunt moesten rijden. Dit ritje viel gelukkig goed en eenmaal wandelend haalde ik mijn hart weer met volle teugen op aan de grootse schoonheid van het landschap om mij heen.

... Tijdens onze pauze zat ik op een rotsblok te genieten van het verre gebergte voor mij en de oceaan daarachter. De strak blauwe lucht, de twee zwevende valken boven het ravijn, de zwijgende stilte van het rotsige gebergte, het zo vertrouwde rustgevende wateroppervlak van de oceaan met hier en daar de in het oog springende witte schuimkoppen ... de hele omgeving zoog ik met al mijn poriën op. Een intensiteit van beleven die mij als in een vloedgolf van binnenuit overkwam en een sterk moment van bewogenheid en verbondenheid in mij teweeg bracht. Een diep ontroerd zijn door de werkelijkheid-van-de-werkelijkheid, die in haar natuurlijkste expressie door en door mooi, waar en goed is en waarmee ik, ontdaan van iedere vorm van vervlakking voor een moment samenviel. Dank aan dit magische moment van ontvankelijkheid dat voor mij in een zeker verband stond met mijn onwel geworden zijn ...

YLC J
26. feb, 2019