7. mrt, 2019

ECHT 'n PAAR


hemel uitstortend
nimbus grijnzen
zoemig lawaaiend
asfalt spatten
tikkende wisserende
monotoonmaat
gaan ongeremd hun weg

terwijl ik

zwevend sturend
het luchtruim inturend
het mooiste paar ontwaar
in’t losgebarsten tafereel

regenbogen
bejubelen mij
in waanzinnige triomf
voorbij het alledaagse

naar buiten
neigt de binnenpoort
met tinten paars
naar fellend groen tot rood

haar wederhelft
buigt rozig terug
langs groen en blauw
tot wazig violet

als was jij daarbuiten
de spiegel echo
van mij hierbinnen
teken van gene zijde

en dat terwijl ik

beneden voortraas
onderdoor
in mijn mobiel
met zwarte flank
terug ketsend
het zonlicht
flitsend wit

dank dubbel omvattende
hemelboog zo eervol
hoog verheven

transparant
her inner
ik
ons

YLC J