9. mrt, 2019

DE REGENBOOG 1


Op de dag van ons vertrek regent het, waait het behoorlijk en is het 13 gr; de koudste dag tot nu toe. La Gomera helpt ons om alvast te wennen aan kou en vocht en aan een grijs monotone wereld zoals in Nederland. De regenvlagen trekken als gordijnen het hele luchtruim tegenover de Oceaan dicht, waardoor het zicht kort wordt en de wereld veel kleiner dan hij in werkelijkheid is. Het zonlicht breekt zo nu en dan door en verrast ons de laatste uurtjes met fijnzinnige schilderingen van ijle regenbogen die boven de Oceaan verschillende keren achter elkaar verschijnen en weer oplossen. Het lijkt wel alsof deze regenbogen ons bij herhaling een oprijzend gebaar uit de Oceaan willen tonen.

Hoe wonderlijk onaards en ongrijpbaar is de regenboog door haar transparantie en door haar verschijnen en verdwijnen in het moment. Als natuurverschijnsel is dit logisch verklaarbaar maar als je probeert om je vanuit een diepere laag te verbinden dan alleen het verstand, kan er in je ervaringswereld iets in beweging komen. Om dit waar te kunnen nemen is het nodig om allerlei gedachtes die komen en gaan los te laten. Als je de willekeur van je gedachteleven doorkrijgt, kun je deze makkelijker tot zwijgen brengen en je concentreren op het thema waarin je je wilt verdiepen. Vroeger dacht ik dat dit soort waarnemen waarbij je geen gebruik maakt van je zintuigen, alleen is weggelegd voor helderziende mensen. Ik meen ontdekt te hebben dat dat niet zo is: wat nodig is is vooral een gericht en actief innerlijk aandachtig zijn.

De eerste stap is naar binnen keren, verstillen en loslaten van willekeurige gedachtegangen. Dan het aandachtig concentreren op 'n thema of vraag waarna het afwachten volgt, een soort van innerlijk luisteren. Je wacht af en bevind je dan meestal in een leegte, een ruimte van binnen waar nog niets te bespeuren valt en waar je iedere intentie om iets te wíllen bespeuren loslaat. Dat laatste klinkt misschien tegenstrijdig maar ik ervaar het als een wezenlijk moment om me zowel te focussen als ook om mijn focus daarna los te laten en zo leeg als mogelijk af te wachten. Je merkt na een tijdje vanzelf of er iets verandert of opvalt, kortom of er iets gebeurt. Je krijgt bijvoorbeeld een subtiele gewaarwording van warmte of van 'n geur maar het kan ook dat je een beweging waarneemt of een kleur of zelfs een duidelijk beeld of woord. Je kunt op deze innerlijke manier objectief volgen wat je bemerkt en er later eventueel een schets of aantekening van maken. Het is wel nodig om in de gaten te houden in hoeverre de invloed van associatief denken meedoet tijdens het waarnemen. Wanneer ikzelf op deze manier mijn innerlijk waarnemen oefen, gaan er in de loop van de dag nog mijmeringen en inzichten door me heen die ik me later meestal helder herinner. Ik vermoed dat dit soort vanzelfsprekend geheugen voor dingen die ik met wakker bewustzijn heb ervaren, te maken heeft met de verdiepende aandacht die is ingezet. Ik ervaar dat er dan een sterk gevoel van verbondenheid en betrokkenheid is ontstaan, noem het een levendige interessekracht die mij helpt om 'bij de les' te zijn en present in het nu. Voor mij is dit een manier om mijn ontvankelijkheid voor de magie die in iedere werkelijkheid schuilgaat, te verzorgen. Overkomt mij 'n degelijke ervaring buítenom de beschreven manier-van-oefenen, dan zijn dit dierbare parels waarvoor ik een dankbaar ontzag heb. Ontzag voor de levendige innerlijke verbondenheid van ons als mens met de natuur en met de wereld van de geest. Alle lagen van zijn, van existentie zijn immers verweven met elkaar. Het is deze verwevenheid waar een magische kracht vanuit gaat.

Dit als uitstapje; de regenbogen die wij op de ochtend van ons vertrek zien verschijnen en verdwijnen als geheimzinnige tekens aan de hemel, geven er blijkbaar aanleiding toe. Volgt nu nog de beschrijving van mijn ervaring met de regenbogen die ochtend op la Gomera.
... Ik merk dat er een milde, innige stemming ontstaat waar een diepe rust vanuit gaat. Na 'n tijdje ervaar ik dat ik samen met de regenboog een CIRKEL vorm. De regenboog die ik buiten zie is de bovenste helft van de cirkel, de onderste helft loopt door mij heen en lijkt op een grote schaal die niet stil staat maar licht stromende is. De bodem van de schaal bevindt zich bij mijn borstbeen, de zijkanten strekken zich bij mijn oren wijds naar boven toe uit ...
Als ik op een later tijdstip stilsta bij deze gewaarwording dringt het tot me door dat de regenboog niet alleen een teken van het verbond tussen boven en beneden is (een brug tussen hemel en aarde) maar ook een teken van EENHEID. Spiegelt de regenboog zich zonder dat wij dit kunnen zien in iedere mens die de regenboog bewondert en in het stukje aarde waarboven de boog zich toont? Wellicht vullen mens en aarde de boog tot cirkel aan waardoor zij geheel opgenomen worden in de heelheid van deze cirkel en andersom?

Heerlijk om zo 'out of the box' te denken en mijn gedachten als kleine gebundelde lichtstralen terug te geven aan dit wonderlijke, dit magische fenomeen 'de regenboog'.

YLC J