4. mrt, 2019

DE LOSSE ZOOL 2


De pech met mijn wandelschoenen moest natuurlijk wel opgelost worden. De volgende dag reden we naar het bekende stadje Valle Gran Rey gewapend met een briefje met drie Spaanse woorden: cola (lijm), zapato (schoen) en zapotero (schoenmaker). Ik had besloten om nieuwe schoenen aan te schaffen als we geen schoenmaker zouden vinden, want wandelschoenen zijn voor onze ondernemingen onmisbaar. We parkeerden de auto bij het smalle stukje strand en liepen rechtstreeks naar het steegje waar een internetshop is, om eerst onze vliegtickets voor de terugreis uit te laten printen. Verbaasd constateerden we dat de shop gesloten was terwijl het nog geen 13 uur was (siësta tijd). We liepen enkele meters verder en zagen een deur open staan met daarachter een wat donkere ruimte waarin iemand stond te klussen. 'Zullen we hier vragen waar we lijm kunnen kopen, volgens mij spreekt hij Duits'. Ik stemde in. We spraken de man die een fiets aan het repareren was, aan. Hij had zelf wel twee componentenlijm, vertelde hij ons in vloeiend Engels en schoenen maken behoorde tot een van zijn specialiteiten. We stonden in zijn eigenlijk veel te kleine overbeladen werkruimte en keken om ons heen. Je kon het zo gek niet bedenken of het was er wel. Van oude fietsen tot allerlei oude electronische apparatuur, oude verfbussen, oud gereedschap her en der verspreid, een autoband, een kapotte schemerlamp, oude eetstoelen, een doos met cd's, een voor deze ruimte veel te grote van hardhout getimmerde werkbank bezaaid met werkmaterialen, met folie dichtgeplakte ramen om de electronische spullen tegen het scherpe zonlicht te beschermen en nog veel meer. Te veel en te divers om alles te registreren en op te noemen maar de achtergrondmuziek uit de zestiger, zeventiger jaren omlijstte deze wel zeer originele werkplaats in ieder geval duidelijk en karakteristiek. We stelden ons met een ferme handdruk aan elkaar voor, waarna W. te kennen gaf dat hij mijn wandelschoenen wel binnen een half uurtje kon repareren.

Onderwijl hij zeer gedegen aan de slag ging om de binnenzijde van de schoenzolen zover als mogelijk met alcohol te ontvetten en reinigen op een door hem snel vrijgemaakt plekje van zijn overvolle werkbank, raakten we nader aan de praat. W. liet ons allereerst zijn hot items weten. Hij kwam van oorsprong uit Duitsland maar voelde zich er absoluut niet thuis. (Daarom wil hij zijn klanten hier in Valle Gran Rey niet in het Duits maar in het Engels te woord te staan.) Hij deelde zijn trots over het feit dat het hem destijds gelukt is om te ontsnappen aan de Duitse militaire dienst middels het afdwingen van een verklaring 'geestelijk gestoord' (in Nederland S5 geheten). En, hij wist als 21jarige een ding zeker: 'Of ik word terrorist of ik ga hier weg.' Hij koos voor het laatste en vertrok 35 jaar geleden naar la Gomera om er, wars van alle politieke, materialistische en bureaucratische ontwikkelingen, een eigen alternatief bestaan op te bouwen.

Zich aansluitend bij de échte hippies die in die tijd uit Amerika in Valle Gran Rey neerstreken, kreeg hij het voor elkaar om zelf in zijn levensonderhoud te voorzien. Dit vertellende voegde hij er meteen aan toe dat hij een hekel heeft aan de jongeren die nu in Valle Gran Rey verblijven en de identiteit van hippie aannemen. Het merendeel komt ook nog uit Duitsland. Ze doen niets, hangen alleen maar rond en leunen als rijke luis zoon of -dochter op de overvloedige geldstromen van paps-en-mams. A. en ik hadden dit jaren geleden ook geconstateerd en kregen ons vermoeden nu door een ervaringsdeskundige bevestigd. W. (inmiddels 56 jaar) kwam op ons over als een eerlijk levende hippie stammend uit een tijdperk waarin de meesten van ons (wij incluis) zich gedreven voelden om zich af te zetten tegen de conservatieve waarden en normen van de burgermaatschappij, demonstreerden tegen oorlog en geweld en overtuigd streefden naar vrijheid en verruiming van ons bewustzijn, naar liefde en vrede. Hij leeft inmiddels 35 jaar op la Gomera, waar naar zijn oordeel de lucht, het water en de aarde nog zo zuiver zijn dat je van de aarde kunt eten, vooral in de ongerepte gebieden buiten de grotere stadjes. Hij onderbrak zijn Gomera-leven enkele jaren toen hij samen met een maat als straatartiest cq acrobaat cq vuurvreter, eerst in Griekenland en later in Italië werkte. Toen zijn kameraad stopte ging hij nog een tijd alleen door, maar alleen is maar alleen en de armoe in Italië nam schrijnend toe, dus is hij naar la Gomera teruggegaan en runt nu sinds vorig jaar voor zijn levensonderhoud deze werkplaats. Ondertussen was W. al met de lijm in de weer en klonk John Lennon's 'LET IT BE' in the air. We neurieden alle drie spontaan mee wat mij ontroerde. Herkenden we elkaars nostalgie?

Ik herken in deze mens zeker de afspraak-met-mezelf die ik als jongvolwassene bewust maakte over hoe wél te willen leven en hoe níet. Ook W. heeft zich tot op de dag van vandaag aan zíjn afspraak gehouden, namelijk om zoveel als mogelijk gevrijwaard te blijven van alle leugen en manipulatie die onze samenleving toen al begon te overheersen. Ik zag aan zijn wat magere maar tanige gestalte, aan de gerichte en degelijke manier waarop hij aan mijn schoeisel werkte en aan zijn bijna priemende helderblauwe ogen dat hij een strijdvaardig persoon is met het rotsvaste voornemen om tot het einde (hopelijk geen bitter einde vanwege het moeten ontberen van sociale voorzieningen) zijn levensstijl vol te houden. Ik kom dit soort kwaliteit van overtuigd leven, zelfzorg en onderneminslust (i.p.v je hand ophouden), graag tegen.
We waren natuurlijk zeer opgelucht toen hij mijn schoenen weer geheel wandelvaardig aan mij teruggaf. We betaalden van harte het tientje dat hij voor deze dienst rekende, bedankten hem en gaven elkaar een wederom ferme handdruk. Het was een waar genoegen om W. die ons niet alleen geholpen had maar ook een wezenlijke inzage in zijn levenspanorama had gegund, te ontmoeten. Ik besefte dat dit 'toevallig' treffen van hem-met-zijn-tokootje zodra we nog maar 10 minuten in Valle Gran Rey liepen, ons niet voor niets in de schoot was geworpen.

Natuurlijk keken A. en ik er nog even samen op terug en stonden we er voor de zoveelste keer bij stil hoe het mogelijk is dat juist ónze generatie die met zulke krachtige vrijheidsidealen op de barricade heeft gestaan, het tegengestelde tot bloei heeft gebracht: een door en door corrupte en consumptief materialistische wereld met alle daarmee gepaard gaande ontkenning van ethiek en innerlijke waarde. We zijn niet trots op deze tegenstrijdigheid van onze leeftijdsgroep die ondanks de wakker schuddende hippie-impuls heeft toegelaten, dat Big Brother de kans kreeg om onze samenleving in slaap te sussen en te knechten. ‘LET IT BE’ klinkt nogmaals nostalgisch door mij heen .. de magie van John Lennon!

YLC J