22. feb, 2019

MIEL DE PALMA


Het belooft een warme dag te worden. Net zoals gisteren zal de temperatuur oplopen
tot 26 à 28 graden. We zitten nu nog in de schaduw en zien hoe het zonlicht achter onze casa langs de berghellingen speelt. De afwisseling van licht en schaduw over de rotsige wanden en over het zich hier en daar aftekenende plantengroen, brengt een aangenaam en speels gevoel van levendigheid. Vlak boven zee is het wazig en nevelig. Ook de lucht versluiert nog haar cobaltblauwe kleur. Terwijl het windstil is klinkt de oceaan toch luid, luider dan wij gewend zijn. We zien dat haar golfslag krachtig en hoog tegen de rotsen slaat.

Ik denk met veel genoegen terug aan de fantastische voettocht die wij gisteren hebben gemaakt richting het dorpje Arure dat op zo'n 700 meter hoogte ligt. We liepen grotendeels langs de bergwanden. De uitzichten waren overweldigend mooi. Bijna voortdurend zagen we de oceaan en onze steeds meer in het niet verdwijnende casa in het dal, ver beneden. We overzagen hoe aan de lagere baranco's die veel zon vangen, het gesteente en de droogte overheersen en hoe zich in de schaduw hogerop een paradijs ontvouwt van weelderig, rijkgeschakeerd plantengroen. Lieflijk bloeiende bergplantjes, cactussen, vetplanten, palmbomen en met jeneverbessen behangen juniperbomen. Alles groeit en bloeit er weldadig en uitbundig vriendelijk.

... Nagenietend van onze lunch onder een groepje palmbomen verdiepte ik me in deze
zo karakteristieke en vruchtbare bomen van het eiland. Ze leveren het bekende 'miel de palma' dat door de Gomeranos ook wel 'gouden honing' wordt genoemd. Je vindt het tot stroop verwerkt bij vele gerechten terug en ook als versiering op het bord. Ik verkies deze stroop uitgegoten over een heerlijk fris stukje rijstepudding, boven het overige aanbod aan desserts. Het heet Leche Asada en is typisch Canarisch. In de stilte onder de schaduwrijke palmen deed ik een innerlijke ervaring op met deze tropische boomsoort. Ik beleefde hoe krachtig het levenssap stroomt en nam waar hoe de levenskracht in vele kleine pulserende bochtjes (vergelijkbaar met zeer kleine haarspeldbochten) druk heen en weer bewegen. Het deed me denken aan een druk volkje werkbijen dat schijnbaar chaotisch maar in ritmische patronen hun werk verricht, wat naar mijn opvatting in een nauwelijks te bevatten ijver, harmonie en wijsheid plaatsvindt.
Een dergelijke 'ontmoeting' met de levenskracht hier op la Gomera overkwam me al eerder op het moment dat ik een bros brokje siennabruin lavagesteente in mijn hand hield. Vrijwel onmiddellijk nam ik krachtig pulserende warmtebewegingen waar die gezien hun levendigheid alle kanten op leken te gaan, maar toch in 'n voelbare eenheid onderling verbonden waren ...

Wat zouden wij mensen veel kunnen leren van de ordende dynamiek die in feite in alle levende organismen schuil gaat. Vooral ten aanzien van de wijze waarop wij ons overal klein- of grootschalig organiseren. Ik heb in mijn werkleven geleerd dat de meerwaarde van integratie binnen organisatie's en het in onderlinge samenhang samenwérken, ontstaat op het fundament van een zichzelf ordenende dynamiek. We noemden dit destijds Dynamische Ordening.
In onze samenleving waar alles in de grip wordt gehouden door protocollen-archieven zijn we
ver afgedreven van deze levendige werkstijl en overheerst helaas de tendens tot verstarring. Des te sterker word ik me het voorrecht bewust dat wij hier tussen de eenvoudig levende Gomeranos in een vanzelfsprekende samenhang met de natuur kunnen en mogen verblijven.

YLC J