15. feb, 2019

DE WIND 2


Alleen de intens blauwe lucht leek onbewogen te blijven temidden van het fascinerende elementenspel. De enkele vegen en wolkenplukken vóór het blauw werden niet voortgejaagd maar verplaatsten zich absoluut kalm. Één wolk bleef zelfs gedurende onze gehele vier uur durende wandeling verbazingwekkend stil hangen, bijna zonder te veranderen.
Het was een type wolk zoals ik me herinner van de bijzondere luchten van Nieuw Zeeland met een stratusachtige vorm, horizontaal en lang gerekt maar deze had een duidelijke voor- en achterkant. Het front van de wolk liep rond, was gevuld en met een schotelachtige vorm en gericht naar het zuidoosten waar de wind vandaan kwam. Naar de 'staart' toe strekte de wolk zich uit tot dunner en doorzichtig wordend. In Nieuw Zeeland wordt dit type wolk de 'lange witte wolk' genoemd. De Maori's hebben hun continent niet voor niets 'Aoteora' genoemd, wat letterlijk 'het land van de lange witte wolk' betekent. We hebben verschillende foto's gemaakt van de zeer geleidelijke veranderingen die we waarnamen, gefascineerd door vooral de 'top' (het front van de lange witte wolk) die met haar ronde, bijna onwerkelijke schotelachtige vorm op een vliegende schotel leek.

Terwijl de magie van de lange witte wolk boven de zee voortduurde, maakten we tegen het eind van onze wandeling nog een geheel andere wonderlijke speling van de natuur mee, die zich op het pad zelf voltrok rond onze voeten en benen. Het spel van enkele kleine oranje en bruin gekleurde vlinders, die ons het in de natuur zo natuurlijke thema van leven-en-dood lieten meemaken.
Onze aandacht werd allereerst getrokken naar een stervende vlinder op het midden van het pad, waarvan de naar boven gerichte vleugels reeds naar elkaar toe waren gevouwen. Was deze vlinder niet opgewassen geweest tegen de harde windstoten? Was hij in een werveling terechtgekomen en fragiel als hij is, vleugellam geraakt? We wisten het niet en bleven met stille aandacht kijken. Twee vlinders cirkelden om hun stervende soortgenoot heen en vlogen uiteen toen wij naderbij kwamen. Hadden we hen gestoord in hun afscheidsritueel? Een van hen bleef behoedzaam in de buurt van de stervende of misschien reeds gestorven vlinder en vloog daarna wederom cirkelgewijs eerst om mijn benen heen, toen om A.'s benen. Ik kreeg het gevoel dat hij ons sensorisch scande; we spraken hem enkele geruststellende woorden toe. De tweede vlinder verscheen weer en beide vergezelden zij ons nog een korte tijd toen we verder liepen. Enkele andere kwamen schijnbaar vanuit het niets ook tevoorschijn en deden ons mede uitgeleide.

Frappant was trouwens dat toen we na dit tafereel beneden aan onze voeten weer naar boven keken om de status van de lange witte wolk te peilen, wij tot onze grote verbazing ontdekten
dat deze ondertussen vrijwel geheel was opgelost.

En zo beleefden we deze dag naast de hoge geluksfactor van de Atlantische Oceaan, het ruwe gesteente, de omhullende bossages en het uitgestrekte rijkbegroeide bergpanorama, de luidruchtig ruwe magie van windkracht 7 tot 8 in een wonderlijke combinatie met de zwijgende aanwezigheid van de lange, bijna stilhangende witte wolk en het ons tot verstilling brengende fragiele vlindertafereel aan de grond. Een dag vervuld door nog maar enkele van de vele werkelijkheden die de natuur en haar machtige en wonderlijke scheppende krachten ons kan laten beleven. Een dag vol magie, onvergelijkbaar met wat het beeldschermtijdperk ons als illusie voorschotelt.

YLC J