22. apr, 2019

ALS DE ZIELE LUISTERT


Wat een lichtvolle dagen! De temperatuur is heerlijk terwijl de natuur in al haar pracht ontluikt.
En dat met Pasen, het kon niet mooier samenvallen. Ik heb dan ook vele uurtjes buiten doorgebracht in een rustieke omgeving omringd door zeer welluidend, vrolijk vogelgezang. Een ware verademing om zo de prille lente-atmosfeer ten volle in me op te nemen.

Tijdens onze fietstocht over de Hondsrug in Drenthe zijn de uitlopende beukenbomen die we onderweg passeren, een werkelijke lust voor het oog. Aan de kleine twijgen bungelen de pas ontvouwde beukenblaadjes. Ze hangen er kersvers met hun heldere, glanzende sapgroene kleur en zijn nog te teer en te jong om zich in het luchtruim uit te spreiden. De rijkdom van de wereld van het contrast is in dit stadium van pas ontluiken, helder te zien en intens te ervaren. Vooral daar waar het pas'geboren' jonge blad felgroen afsteekt tegen het bijna aardedonker van de nog naakte beukenstam.
De gestroomlijnde beukentakken die in de wintertijd zo'n mooi getekend netwerk laten zien
en naarmate ze ouder worden krachtig en ver in hun omgeving uitreiken, zullen binnenkort geleidelijk aan als silhouet vervagen en temidden van ontelbare groene goudstukjes hun herberg vinden. Het zal dan niet lang meer duren dat ook de dunne huid van de statige beukenstam voor het grootste gedeelte wordt beschermd door het verdichtende bladerdek, dat zich als 'n wijds omhullend kleed tot in steeds dieper wordend groen uiteindelijk zomers kleuren laat ...

Als ik zo tracht te beschrijven wat voor indrukken de beuk op dit moment in mij wakker maakt en welk indrukwekkend proces er nu eigenlijk gaande is in de natuur, schieten woorden wel tekort. De explosie aan levenskracht in de natuur is simpelweg niet op de voet te volgen, wat ik jammer vind omdat het zo'n ontzagwekkend groots en tegelijkertijd innig en teer gebeuren is. Meestal beperk ik me dan ook tot enkele fenomenen die ik nauwgezet waarneem. En onderga ik het overige. Een dromerig proces gekoppeld aan een zekere wakkerheid.
De kunst is vooral om niet voorbij te gaan aan deze grootse magie van de schepping die zich
zo krachtig open-baart bij de wisseling van de jaargetijden. De grootsheid van de scheppende krachten in de natuur is voort-durend aanwezig en aan het werk. Nemen we iets van deze processen waar met onze zintuigen? Laten we voldoende toe om te luisteren naar wat we beleven en hoe de natuur in ons resoneert? Staan we werkelijk stil bij de ontzagwekkende werkelijkheid van moeder natuur die ons overal omringt?

Vanmiddag zaten we lange tijd op een bankje te genieten van een glooiend stukje open landschap voor ons, dat op de achtergrond als door een coulisse werd omringd door donkergroene naaldbomen, teer groen uitlopende berken en op uitbarsten staande eikenbomen. We raakten zo stil met onze aandacht betrokken dat het werkelijk was alsof de natuur de intentie naar ons uitdroeg dat zij zich wilde uitspreken. Niet in woorden maar in de gestiek van haar gestalte. De gestalte van het landschap en van iedere boom.
Dat ontroerde me zeer en herinnerde me aan de woorden van de Vlaamse dichter Guido Gezelle:
'Als de ziele luistert spreekt het al een taal dat leeft'.

YLC J