15. apr, 2019

NOTRE DAME


In navolging van de kathedraal van Chartres is in Parijs de Notre Dame gebouwd.
Toen ik jaren geleden in deze Notre Dame stil op een bank zat te kijken naar één van de roosvensters, had ik de ervaring dat het venster zachtjes pulseerde in het ritme van mijn eigen bloedstroom.
In de tinten rood en blauw.
Deze magie van kleur, dit spel van wevend licht dat zacht golvend in de sacrale binnenruimte binnen kwam, raakte aan mijn eigen hart en kon mij de ervaring geven van levend licht.
Van een verborgen boodschap, die dit licht in zich droeg en die me vervulde met een diep besef van verbinding.
Als was het een voorbode op Pasen.
Waardoor ik gesterkt en in vertrouwen de wereld buiten de muren van de kathedraal weer binnen stapte. Als was ik nieuw. Als was er iets in mij veranderd wat ik niet kan beschrijven en waar ik geen taal voor heb.
Een paar jaar geleden was ik opnieuw in deze kerk en had ik het gevoel dat het een soort kermis attractie was geworden.
Ik kon er niets meer van de hierboven beschreven ervaring terugvinden.
Dat neemt niet weg dat ik de behoefte voel om te delen dat het me pijn doet om zoveel schoonheid ten prooi te zien vallen aan een alles vernietigend vuur.

In deze week, op weg naar Pasen, stroomt het licht niet meer binnen in deze sacrale ruimte, die de Notre Dame ooit was.
Ik voel hierin een appèl.

Gert Siebes (gastschrijver)