5. apr, 2019

WAARDEVAST


mensmensen
dichters-
zij slechten
dwaze drempels
vooraf
het weerloos
woorden

Wederom dichterlijke zinnen, drie jaar geleden ontsproten aan mijn pen vlak voordat er een periode aanbrak dat de gedachte 'de wereld zit niet te wachten op schrijvers en dichters zoals ik' me ging overheersen. Zijn we te gevoelig, te kwetsbaar? Oudbollig misschien? Vervreemd van de trends in onze tijd?
Ik moest heel wat moed bij elkaar schrapen om te blijven geloven in de tegenwoordige waarde van poëzie en proza en in de waarde van mijn bijdrage hieraan. Het omgaan met het woord devalueert immers zienderogen waardoor er bij mij zoiets binnen sloop van: 'Het is toch parels voor de zwijnen. Waarom zou ik er nog mee doorgaan in deze verdichte en verhardende tijd. Het contrast met hetgeen het beeldscherm mogelijk maakt is immens.'
Een dip die om meerdere redenen drie jaar stand hield tot het moment dat die ene waardevaste zin van Lucebert (die ik al zolang ken) zeer nadrukkelijk door me heen ging: 'Alles van waarde is weerloos.'

En toen .. werd mij gevraagd om mee te doen met een groepje proza- en poëzie minnende mensen die zich wilde bezinnen op de tijd van voor en na oud-op-nieuw. Ieder zou individueel de processen waarnemen die in zo'n omslagtijd gaande zijn en hierover middels woordgeving (of andere expressievorm) iets creëren. Ik maakte vrijwel dagelijks aantekeningen en vatte de essentie van mijn waarnemingen en ervaringen samen in enkele gedichten.
We komen binnenkort bijeen om onze inzichten en ontdekkingen (die inmiddels reiken tot en met het eerste kwartaal van het nieuwe jaar) uit te wisselen. Tijdens mijn voorbereiding voor deze bijeenkomst besefte ik dat dit initiatief met 'reisgenoten' me sterk heeft gestimuleerd om het verhalen-schrijven weer op te pakken.

Ik ben begin 2019 inderdaad als bijna vanzelf begonnen met het schrijven van 'vertellingen over de magie van de werkelijkheid'. Een aantal van deze vertellingen maak ik openbaar via internet wat wel enige moed van me vraagt. (Ik kan me toch net zo goed stilletjes op de achtergrond houden?) Ik ervaar echter een noodzakelijkheid, want in mijn pogen om vanuit de stroom van de bezielde woordkracht te schrijven, kan ik iets aanvullends doen temidden van de vele webdraden waarin we ons vandaag de dag inspinnen. Ik doel op ons second life, ons web-leven. Misschien zijn mijn vertellingen te verontachtzamen omdat mijn taal geheel anders is dan merendeels gebruikelijk op het web én omdat de inhoud gericht is op het belichten van de magische kanten van de werkelijkheid. Ik verleg daarmee een grens, verschuif een plafond, 'n wand en roep mogelijk afketsende, mogelijk toegang-verschaffende effecten op.

De ontkenning en vernietiging van geestelijke waarden is echter zo krachtig werkzaam, dat het mij simpelweg áándrijft om bij te dragen aan bewustwording van het geestelijk werkzame in ons leven. Droeg ik 45 jaar geleden overtuigd bij aan de welgemeende boodschap van 'love, peace, freedom', nu streef ik na om kleinschalig bij te dragen aan het herstel van verloren gaande samenhangen én aan de opbouw van vernieuwende samenhangen. Want er is actueel gezien ongelofelijk veel en snel uiteen aan het vallen en in versplintering aan het raken. Als samenleving zijn we juist ver afgedreven van het liefdes-, vredes- en vrijheidsideaal.

Mijn missie van het moment noem ik (eveneens in't Engels) 'reconnection from body, soul and spirit'. Mensen snakken mijns inziens naar deze herverbinding, deze re-connectie' en juist dát wekt mijn geestdrift om mijn bijdrage in te zetten. Ja, ik kies liever voor het opbouwend, 'weerloos woorden' dan voor het afbrekend, machteloos toezien.
Dankjewel Lucebert, alles wat van waarde is heeft het inderdaad niet nodig om zich te verweren zelfs niet in 'n wereld waarin je weerbaar moét zijn. Wat in de ware zin des woords weerloos is, is zuiver als de waarheid zelf en daarom waardevast.

YLC J